|
VERSLAGEN VOORJAAR 2012
ALGEMEEN
In deze voorjaarsbrief bieden wij u weer een boeket aan van bijzondere dingen die de havenzendelingen op en rond de schepen mochten beleven. Ook is er in deze nieuwe lente een nieuw geluid, uit het noorden van het land, dat u wellicht toch weer vertrouwd in de oren klinkt.
Wij hopen dat u onze verhalen met genoegen leest, dat u er door gezegend wordt en dat u er inspiratie in vindt om ook de komende periode te bidden voor het werk onder de zeevarenden.
 NIEUWS UIT HET NOORDEN
Zeg nooit ‘nooit’. Met dit schrijfseltje zien we weer, althans van mijn kant, dat dit een waarheid is als een koe.
Had ik in eerste instantie ‘afscheid’ genomen van u als betrokkene bij het Havenwerk, toch ben ik, min-of-meer, betrokken gebleven bij het werk. Het bloed kruipt immers waar het niet kan gaan? Dat is ook de reden dat ik nu enkele regeltjes schrijf.
Mijn betrokkenheid bij het werk bestaat natuurlijk, -of is dat niet zo natuurlijk…?- door de voorbede. Omdat ik als ex-havenwerker precies weet wat er gebeurt en hoe dingen soms gebeuren. Je zou kunnen zeggen: ervaringdeskundige. Als je actief in de vuurlinie staat, zoals de werkers die op pad gaan, besef je pas wat gebed betekent. Immers: de satan is ook actief. U kent het immers wel: ‘Waar een Kathedraal gebouwd wordt, bouwt hij er een kapelletje naast’. Of om het duidelijker te zeggen: waar mensen tot levend geloof komen, door het Bloed van de Here Jezus, komen óók de aanvechtingen van de duivel.
Door mijn stevige hart-infarct wat ik vorig jaar gehad heb, was en is het niet meer mogelijk om de schepen op te gaan. Ondanks dat mijn hart brandt! Een andere betrokkenheid, in het verlengde daarvan, is dat ik wat op de achtergrond klusjes mag doen. Een link mag zijn tussen het verre westen (Randstad e.o.) en het hoge noorden (Noordelijke provinciën). Mee rond kijken voor geschikte werkers en gewoon een verlengde hand en voet zijn voor het bestuur; niks spectaculair.
Deze woorden impliceren ook dat we uitzien naar werkers m/v. Mensen die bereid zijn om, op periodieke basis, schepen te bezoeken.
U/jij die dit leest, misschien voel je je aangesproken? Als je in het noorden woont: neem dan gewoon, vrijblijvend eens contact met me op! Onder het genot van een kopje koffie of thee kunnen we misschien de (on)mogelijkheden eens bespreken? Ik kom graag naar u/jou toe, maar u/jij bent ook welkom in Huize De Lepper, te Drachten, Leidijk 78, 9202 VB. Tel. 0512-512 479
Met een hartelijke groet in Hem, Shalom,
Ds. De Lepper
ROTTERDAM
Ik stond er even van te kijken dat een zeeman van een Polynesisch land tijdens een gesprek er uitgooide ‘Ik ben steeds maar boos op m'n vrouw -- wat moet ik doen?’ Dan mag je merken dat God bij zo'n gesprek is, en dat dat Hij het veel beter weet, dan ik.
Een Filipijn, die ik al eerder ontmoet heb aan boord van zijn schip, vindt de tijd waarin we leven erg donker. Wat fijn om dan samen tot de conclusie te komen, dat God bij zijn kinderen is, en dat het lijden van de tegenwoordige tijd, niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons geopenbaard zal worden.
Vanya heeft al eerder de tekst van een schriftelijke bijbelstudie doorgelezen. Hij blijkt in gesprek te zijn met z'n collega, een Roemeense machinist, die hij vertelt van God. We waren even met z'n drieën in de messroom. Vanya, de Rus, wil graag het gesprek aangaan, met mij, en met ‘de Roemeen’ over geloven in God.
Mijn collega, Felix, heeft Noli bezocht op z'n schip in Rotterdam. Ik ken Noli ook, en ook enkele andere bemanningsleden. Noli heeft een hartvergroting. Hij is afgemonsterd en is nu in de Filipijnen. Het is nog maar de vraag of hij terug mag komen.
De wollen mutsen, maar ook folders, tractaten vinden gretig aftrek.
Soms mogen we ook een Bijbel geven aan een zeeman, of een geloofsopbouwend boek.
Begonnen begin 2011 - na een stage van een paar maanden - vind ik het een zegen om bij dit werk betrokken te zijn.
met vriendelijke groeten
Wout de Vries
CRUISESCHEPEN AMSTERDAM
Wat betreft cruiseschepen gedurende het voorbije winterseizoen is er niet veel te melden. Behalve dan dat de oorspronkelijke planning van het seizoen 2012 door de rederijen naar beneden toe is bijgesteld. Een aantal cruises zijn geschrapt, kennelijk ten gevolge van de economische crisis. Tja, een cruise maken behoort nu eenmaal niet tot de eerste levensbehoeften. Eén schip dat in augustus naar Amsterdam zou komen ligt met een uitgebrande machinekamer ergens in de Indische Oceaan, dat wordt niks meer deze zomer.
De vrachtvaart gaat wel door. Hieronder enkele highlights van onze bezoeken uit die categorie gedurende dit aanvankelijk nogal koude jaargetijde.
* In een van de gangen in de accommodatie van een bulkcarrier lopen wij een Philippijnse olieman tegen het lijf. Een Cadet Engineer vergezelt hem. De olieman is een christen en heeft de cadet verteld over Jezus. De cadet heeft vervolgens Jezus aangenomen als zijn Redder en Heer. Sindsdien doen zij elke zondag samen bijbelstudie. Bijbels hebben ze al, we geven ze studiemateriaal en bijbelse lectuur. Wij prijzen de Heer en bidden voor hen, daar in die gang, terwijl collega’s langslopen, onbewust van het wonder dat hier is gebeurd in het hart van de cadet.
* De Russische 3e stuurman van een koelschip beweert atheïst te zijn, maar neemt toch een bijbel in zijn taal aan, en een gebreide muts tegen de kou in de Barentszee.
* Een Russische kapitein krijgt een flessenscheepje, hij roept zijn 1e Stuurman erbij. Beiden blijken hun zeevaartopleiding op de viermast bark Kruzenstern, een groot dwars getuigd zeilschip, te zijn begonnen. Het scheepje in de fles maakt diepe indruk. Verder krijgen zij enkele bijbels, Brieven voor Jou en CD’s in de Russische taal.
* Een kapitein uit de Ukraïne spreekt lovend over zijn verder geheel Philippijnse bemanning: ‘They are my babies!’ Wij voorzien zijn babies van bijbels en lectuur, alsmede een doos kleding. De kapitein vertelt heel trots dat zijn motorvrachtschip binnenkort wordt uitgerust met een ‘kite’, een vlieger van 500 m2, die aan twee lange lijnen wordt opgelaten en zodoende bij gunstige wind de voortstuwing van het schip moet bevorderen.
* Op een late, koude en winderige vrijdagavond bezoek ik een groot kolenschip met Philippijnse bemanning bij Tata in IJmuiden. Ik spreek de 1e Stuurman in het kantoor. Tot mijn verbazing kent hij de teksten uit Filippi 4:6 en 7 uit z’n hoofd! Ik geef enkele bijbels en lectuur, plus warme kleding voor de crew. De kapitein komt erbij. Hij vertelt dat zijn Chief Engineer de dag ervoor is opgenomen in het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk, met hartklachten. De vervangende C/E is juist aan boord gekomen. Het schip vertrekt over twee uur. Terwijl ik wegrijd naar het andere schip dat aan deze kade ligt bedenk ik dat ik deze Chief Engineer zou kunnen bezoeken in het ziekenhuis. Ik weet hoe het voelt als je alleen achterblijft in het buitenland, terwijl je schip vertrekt. Dus rijd ik weer terug en vraag de kapitein naar de naam van de zieke man.
 De volgende dag, zaterdag, bezoeken Anneke en ik hem in het ziekenhuis. De man is stomverbaasd, maar ook diep ontroerd, dat een hem onbekend Europees echtpaar op bezoek komt. Hij vertelt dat hij na deze reis met pensioen zou gaan, maar dat gedurende de 50 dagen op zee tussen Australië en IJmuiden is gebleken dat hij een lekkende hartklep heeft. Hij wil graag naar huis om daar te worden behandeld, maar hij mag zo niet vliegen. Wij bemoedigen hem met een bijbeltekst en bidden voor hem. Anneke geeft hem een warme trui.
* Twee dagen later belt de man mij thuis op, terwijl wij juist aan de boerenkool met worst zitten. ‘Jan, please help me!’. Een langdurig gesprek volgt. Hij is nog steeds in het ziekenhuis en wacht op toestemming van de verzekering om onder medische begeleiding te mogen vliegen. Ik beloof hem diezelfde avond nog bij hem te komen. De boerenkool maar even in de magnetron. ’s Avonds mag ik hem bemoedigen met het lezen van Psalm 57:1 en gebed.
Uiteindelijk vertrekt de man pas na 11 dagen naar Manila. Na thuiskomst mailt hij ons om zijn dankbaarheid tot uitdrukking te brengen.
* Een ertsschip met geheel Chinese crew. De kapitein krijgt een bijbel, een Brief voor Jou en een boekje ‘Bunyans Reis’, allemaal in het Chinees. Ik vraag hem of hij christen is. ‘Nee, maar ik wil dat worden!’ Ik begin een heel gesprek met hem, maar op dan komt de vertegenwoordiger van de rederij binnen met een hele stapel papieren die moeten worden besproken. Nou ja, hij heeft in ieder geval een bijbel. God kan daarmee wonderen verrichten.
Beneden spreek ik de Chief Steward, hij is tevens de scheepsarts! Ook hij krijgt een bijbel. Hij zegt in Jezus te geloven en thuis een bijbel te hebben. Hij belooft de bijbels, etc. onder de bemanning te verspreiden.
* Wij klimmen aan boord van een Russisch koelschip. De gezagvoerder en zijn bemanning eten in de messroom. Wij vertellen wat wij komen doen: bijbels en christelijke lectuur en kleding brengen. De kapitein zegt: ‘No!’ Hij is niet op onze diensten gesteld. Tja, hij is de baas hier aan boord. Wij wensen hen allen nog een prettige dag en schudden het stof van onze voeten…
* Verder hebben wij nog vele schepen en hun bemanningen kunnen bezoeken, teveel om op te noemen. Op vrijwel al die schepen worden wij vriendelijk ontvangen en mogen wij vrijelijk onze boodschap brengen. Wij zaaien, Hij zal de groei geven!
Jan & Anneke Best
AMSTERDAM
De haven van Amsterdam blijft altijd in rep en roer. Waar je ook kijkt, alles rijdt en beweegt, overal hijskranen, vrachtwagens, bulldozers, etc., etc. Het is altijd oppassen geblazen!
 Vooral in de ertshaven is het een drukte van jewelste. Daar kun je maar beter niet met je witte overhemdje een kijkje gaan nemen. Door de enorme bedrijvigheid van laadbakken boven het hoofd vliegen overal de ertsdeeltjes in het rond en mijn witte helm met de tekst ‘Port Chaplain’ blijft daar nooit lang smetteloos wit. Terwijl ik mij een weg probeer te banen door het laagje glibberig zwart/grijze drab op de kade, bereik ik de schommelende valreep van ruim 50 treden. Aan boord is de bemanning weer blij, bij het horen dat er iemand van de zeeliedenzending speciaal voor hen gekomen is. Ik vind het altijd weer zeer opmerkelijk, hoe die gezichten dan opklaren. Ik bid dat er velen zullen zijn, die mede door ons bezoek vrede met God zullen krijgen, door de Here Jezus Christus.
Nadat ik eerst door de automatische wasstraat had gereden, en al het gruis van mijn auto weg gespoeld was, arriveerde ik even later bij het droogdok terrein.
Eenmaal binnen in het schip gekomen, mocht ik (gelukkig) mijn helm en veiligheidsbril afzetten. Zodra ik in de kantine kwam, werd mij onmiddellijk een maaltijd aangeboden. Ze vroegen lachend, of ik misschien op dieet was, omdat ik maar weinig op mijn bord had geschept. Onder de maaltijd ontspint zich altijd weer een interessant gesprek met bemanningsleden.
En net als tijdens alle andere bezoeken, is er veel lectuur, zoals Bijbels, (lees)boeken, Studies, CD’s , etc. dankbaar in ontvangst genomen. Maar ook warme truien, jassen, broeken, wollen mutsen hebben een goede bestemming gekregen.
Meestal wordt hun nieuwe bezit meteen gepast en aan gehouden.
Kleding is niet ons doel, maar het is een dankbaar en nuttig middel om ons doel te bereiken.
Wij proberen de Here Jezus dicht bij de mensen te brengen. Hij is de Weg, de Waarheid en het leven!
Hartelijk dank voor uw gebed en ander blijk van medeleven!
Met hartelijke groet, Theo en Yvonne van Zuilekom
VAN HET THUISFRONT
Omdat dit is gevraagd, wil ik opnieuw een verhaal vertellen over hoe God werkt, zelfs als we dat op het moment niet zien.
 We hebben bijbels in huis in vele talen en daar moet echt een beetje opruiming in komen, het puilt een beetje uit in Theo’s kantoor en dan moet je dus beginnen bij de niet meer gebruikte talen.
Zo stond ik met een Armeense bijbel in mijn handen en was aan het nadenken waar deze bijbel dan toch heen moest, er was ongetwijfeld een bestemming voor, maar wie moest ik dan bellen? Ik zette de bijbel terug met een gebed dat God dat wist en dat er dan wel een goede bestemming voor zou komen.
Een paar dagen later belde ik mijn zus, die naar Cebu zou gaan, naar Sunshine Corner, in de Filippijnen, omdat ze hier in Nederland mede verantwoordelijk is voor de sponsoring. We waren zo aan het praten en ineens vraagt ze mij: ‘hebben jullie ook een Armeense bijbel, want we hebben hier in de gemeente een Armeense man, hij kwam naast me zitten en hij snapt niet zoveel van mijn Nederlandse bijbel’. Ik vertelde haar wat er een paar dagen geleden gebeurt was,’ nou die bijbel krijg je van ons voor je verjaardag’ zei ik.’ Die bijbel moet natuurlijk worden terug betaald aan Het Havenlicht en je hebt nog geen cadeautje van ons gekregen.’ Degene die hem ophaalde vertelde mijn zus, dat ze nooit had nagedacht om een Armeense bijbel aan te bieden, ‘nou’, antwoordde mijn zus Paula: ‘dat hoeft ook niet, want God heeft overal Zijn grondpersoneel’.
Toen deze man zijn bijbel kreeg zei hij niets, dus mijn zus vroeg aan zijn dochter is het niet de goede taal of vertaling, ‘nou dat denk ik wel!’, was het antwoord, met rode ogen keek deze man op, hij heeft de hele dienst zitten lezen in zijn bijbel. Vandaag kwam hij met een andere Armeniër in de dienst.
Ik ben zo blij om in Zijn dienst te staan er gebeuren dan mooie dingen.
Vriendelijke groet Yvonne van Zuilekom
CRUISESCHEPEN IN NOORWEGEN
GEBEDS-STRIJDERS GEZOCHT !
Bergen staat in de startblokken om deze zomer 350 cruiseschepen te ontvangen. De toeristenindustrie, maar ook wij als Seaman’s Mission zijn hard aan het voorbereiden. De eerste schepen kwamen zelfs in maart en april al binnen, maar voor die bemanning hadden wij nog geen accommodatie en mankracht beschikbaar. Dus zo de Heer wil gaan onze deuren 7 mei open en gaan we er weer tegen aan, zoals we dat nu twee zomers in Bergen gedaan hebben. Tot 2 oktober zijn we dan vrijwel dagelijks op de kade en in het zeemanshuis te vinden.
 De eerste maand nog met een heel klein team en op een tijdelijke locatie. Maar vanaf 1 juni komen er zowel internationale als Noorse vrijwilligers helpen. Vanaf dat moment vindt u ons voor de ene haven in het kerkgebouwtje van waaruit we ook vorig jaar drie maanden opereerden. En waar we toen 3.500 zeelieden op bezoek kregen. Maar, als alles volgens plan verloopt, dan vanaf juni ook nog bij een andere haven waar bij een kerk een appartement gehuurd kon worden, niet alleen om de vrijwilligers te huisvesten, maar ook om er zeelieden te ontvangen. Het allereerste jaar opereerden we ook vanuit een appartement, waarin we toen wel 40-50 zeelieden op een dag kregen. Ook nu is het weer try-out om te zien hoe het in deze haven aanslaat.
Echter moeten de zeelieden bij die tweede haven bij de loopplank van het schip met een busje van de Seaman’s Mission opgehaald worden omdat bij die kade ook vracht- en containerschepen aanleggen. Daardoor zijn er verhoogde veiligheidsregels en mag men niet van het schip naar het hek lopen. In verband met dit alles zijn we ook nog in onderhandeling met de havenautoriteiten, maar moeten er ook chauffeurs zijn die de zeelieden heen & weer willen rijden. Dat busje zal eerst nog aangeschaft, en vol met materialen naar Bergen gereden moeten worden. Want ook de dozen Bijbels, lektuur, CD’s, keukengerei en klein meubilair, staan alweer klaar. Er komt heel veel bij kijken, en van de Noren nog niet zoveel input. Hopelijk later meer, ook daar bidden we om.
Al met al nog voldoende werk aan de winkel voordat alles ‘loopt’. Want ook de inrichting van dat appartement is nog niet klaar en reis ik dit voorjaar iedere twee weken naar Bergen om alles op tijd gerealiseerd te krijgen. Vol verwachting kijken we uit naar wat de Heer deze zomer voor ons en voor de zeelieden in petto heeft. Bid u alstublieft mee!
Roeli Elbers
Bergen Seaman’s Mission
|
